Chris Greenhalgh’ın 2002’de yazmış olduğu Coco&Igor adlı romanından uyarlanan filmin senaryosunu da Chris Greenhalgh yönetmenle birlikte oluşturmuş.

Hollandalı yönetmen Jan Kounen, filmin açılış sahnesini Stravinsky’nin The Rites of Spring isimli skandala yol açmış prömiyeri olarak seçmiş. Fazla modern, fazla yabancı, fazla devrimci ve fazla isyankar olduğu için eleştiri ateşine tutulan The Rites of Spring, stilin divası olma yolunda ilerleyen Coco Chanel’i oldukça etkiliyor ve Chanel yıllar sonra Rus İhtilali sonrası sefil bir hayat süren Stravinsky’i muhteşem villasında birlikte yaşamak için davet ediyor. Hasta eşi ve çocuklarıyla villaya yerleşen Stravinsky ile Chanel’in herkese ve her şeye rağmen yaşanan tutkulu aşkları filmin ana teması.

Bu filmde Chanel’i canlandıran Anna Mouglalis, sekiz yıldır Chanel markası için çalışmakta olan bir model. Dolayısıyla Karl Lagerfeld’den matmazel Chanel ile ilgili birçok bilgi alabildiğini söylüyor. Oyuncu olmamasına rağmen vücut dilini, jest ve mimiklerini oldukça iyi kullanabilmiş ve bu rolü kotarmış diye düşünüyorum. Film boyunca giymiş olduğu giysilerle de Chanel’i bize oldukça iyi yansıttı, film hem dönemi hem de Chanel’in stilini yansıtması açısından kostümleriyle oldukça başarılı. Filmde Rus besteci Stravinsky’i canlandıran Mads Mikkelsen ise kanımca hem bir müzik dahisi, hem de böylesine bir tutkuyu yaratan adam rolüne pek yakışmamış. Filmin sinematografisine gelirsek, kimi zaman klostrofobik, kimi zaman sembolik resimlerden ibaret diyebiliriz.

Filmin en büyük eksiği ise, bu iki insanın, sanatlarına yansıyacak kadar büyük bir tutku yaşıyor olmalarının içinin boş kalması… Bu film, çok şık bir elbisenin, giyen insanın üzerine oturmaması gibi bir hissiyat veriyor insana. İlişkinin gelişimi üzerine elle tutulur, etkileyici diyaloglar, bu tutkunun altyapısını oluşturacak bir doluluk hissi eksik maalesef. Sanki sadece seks yapan ve seksin vücutta yarattığı enerjiyle gidip besteler yapan/parfümler üreten iki normal insan var karşımızda… Halbuki bu çok ünlü ve kendi alanlarında çok dahi/çok yaratıcı iki insanın, eserlerine ilham verecek denli tutkulu bir aşk yaşamaları, seksin toksik etkisinden daha sağlam işlenebilirdi diye düşünüyorum.

Coco Chanel’in hayatını konu alan ikinci film, “Coco, Chanel’den Önce” ismini taşıyor. Ülkemizde Kasım’da vizyona girecek olan filmde ise Chanel’i, Amelie’den hatırlayacağımız Audrey Tautou canlandırıyor. Bu filme göre daha biyografik sanırım. İzleyelim görelim ve de kıyaslayalım.

Tarantino western filmlerini seviyor. Tarantino uzakdoğu filmlerini seviyor. Tarantino sinemayı seviyor. Tarantino spagetti western de denilen bu janraları yalamış yutmuş. Artık yönetmenliğini, yapımcılığını, yardımcı yönetmenliğini bilen biz izleyiciler, Tarantino’ya ait bazı takıntılardan haberdarız. Seçtiği müzik, seçtiği kadrajlar, seçtiği renkler, seçtiği diyaloglar, artık “Tarantino filmi” denen algıyı yaratmış durumda.

Buna feci halde karşı çıkanlar da var tabii, tevellüt olarak daha da gerileri bilen, geçmiş zaman olur ki westernlerini Tarantino kadar olmasa da yalayıp yutan bir izleyici kitlesi de var ki, onlar Tarantino’nun bu işleri için, geçmişten birebir kadraj, senaryo, fikir çalıp, modernleştirip, pop haline getirip yeniden üretip satıyor diyorlar. Bu doğruysa bile, bence bir başarı.

Tarantino takıntımızı bir kenara bırakırsak (o kendi takıntılarını bir kenara bırakmıyor ama…), film ikinci dünya savaşının sonlarına doğru Nazi işgali altındaki Fransa’da geçiyor. Tarantino ilk kez Adolf Hitler gibi gerçek tarihi karakterlerle karşı karşıya getiriyor bizi. Evet, çok ciddi. Ama merak etmeyin, Tarantino esprileri her yerde, bu kadar ciddiyetle bu kadar ciddiyetsizliğin birarada olduğu başka film yoktur belki de…

İkinci Dünya Savaşının sonlarında geçtiğine bakıp da savaş izleyeceğinizi sanıyorsanız aldanıyorsunuz, evet şiddeti gözümüze soka soka izletmeyi seven Tarantino, kesik başlar, yüzülmüş deriler gösterecek elbette bize, ama her zaman olduğu gibi gene derdi, savaşı anlatmak, tarihi bir film çekmek değil Tarantino’nun. Savaşı eline bir boya gibi alarak, sinema yapmak onun amacı… Sinemayla neler yapabileceğini kanıtlamak adeta… Uzun, anlamlı, hastalıklı diyaloglar, içlerine girebildiğimiz, her bir mimiğinin elle tutulur olduğu karakterler, dramatik bir kurgu, aksanlar ve dilleri kullanarak adeta oyun oynayan bir yönetmen var karşımızda bu kez de…

Filme en hakim olan duygu gerginlik… Başladığı andan itibaren izleyicide “birşey olacak, bir fırtına kopacak, kopsun artık” hissi yaratıyor ama bunu klasik dın dın dın dın effektleriyle değil, bilakis, sessiz, müziksiz, sadece planlar ve diyaloglarla başarıyor.

Brad Pitt ve Christoph Waltz’un performansları tartışılmaz…

Gereksiz ve laubali bir film gibi görülebilir. Ne yapmaya çalışıyor bu adam ya dedirtebilir. Ama bu filmin resmiyetten uzak bir film olduğunu kabul ederek izleyecekleri güzel bir deneyim bekliyor.

Son olarak da beni düşündüren şu oldu, Naziler, İngilizler, Yahudiler, Almanlar… Vahşet, kin, hırs, cinayet, satılmışlık, ihanet, düşmanlık…. Ve Tarantino, tarzının farklılığıyla, bütün bunlardan değil de sinematik duruşundan konuşturmayı başarıyorsa, saygıyla eğiliyorum. Ülkemizde bu tarz hassas noktaları kaşıyan bir film, üzerine üstlük, laubali bir tavır takınsaydı, ne tarz iç savaşlar çıkardı film sonrası, düşünülesi…